|
|
||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
||||||||||||||
|
|
KIEDY SIĘ BÓG POCHYLIŁ sł. Piotr Brymas Choć stopniał w nas już cały śnieg Do ostatniego płatka To cieszy ten szczęśliwy zbieg Że chleb jest do opłatka I myśli takie z dobrych lat Co się trzymały nieba Że rzeczy są co dzielą tak A to je dzielić trzeba I oczy które w żadnym z nas Spojrzenia już nie przerwą Ta cała prawda z naszych Mam Jak miłość to na serio I idzie człowiek w świętą noc Z nadzieją że ma tyle Bo kiedy pamięć jest i chleb To znak że się przeżyje I idzie człowiek głos mu drży Bo śpiewa jak uczyły Pleść trochę dobra trzy po trzy Na ile znajdzie siły Znowu rozdawać jak się da Miejsce po wiecznie żywych I życia sens jaki się ma Kiedy się Bóg pochylił |
|||||||||||||
